İşsizlik Rakamlardaki Artışla Kapıyı Çaldı

Ağustos ayı geldi, geçti ve arkasında konuşulacak bir iz bıraktı. Türkiye’de işsizlik oranı tırmanarak yüzde 8,5’e ulaştı. Son bir ayda yaşanan 0,4 puanlık artış, sadece bir istatistik değil; aslında Taksim Meydanı’nda, Karadeniz’in dar sokaklarında, Ege’nin zeytinliklerinde derin bir iç çekişin yansıması gibi.

Gençlerin Kaygısı, Esnafın Hesabı: Tabloda Kim Kaybediyor?

Rakamlar artınca ilk fark edenler yine gençler oldu. Üniversite mezunu olup kafe köşelerinde iş arayan veya tam tersi, yıllardır dükkânı olup şimdi müşteri bekleyen esnafta gözlenen o tanıdık hüzün… Yüzde 8,5 işsizlik denince akla büyük data analizleri geliyor ama bunun bir de insanın içini oyan bir tarafı var. “İşsizliğin acısı istatistikten okunmaz,” diyor Bakkal Hüseyin, “Sabah siftahı beklerken anlar insan işsizliği asıl.”

Küçük Şehirlerin Büyük Endişesi: Umut Var mı?

Büyükşehirlerde iş bulmak zor, peki ya Anadolu’da işler ne durumda? Küçük kasabalarda gençlerin büyük umutları, büyük göçlere dönüşebiliyor. Gittiği şehirde umduğunu bulamayanların hikayesi rakamların satır aralarında gizli. Bir ayda 0,4 puanlık artış, belki binlerce aileye “acaba yarın ne olacak” sorusunu tekrar sordurdu.

Yeni Başlayan Sonbahar, Yeni Umutlar?

Ekonomide inişler çıkışlar olur diyebiliriz, evet. Ama işsiz kalan bir gencin evine, annesinin elini boş döndüğünde hissettiği hayal kırıklığı rakamların ötesinde. İşsizlik rakamları artarken, sokaktaki vatandaş sormaya devam ediyor: “Acaba kış gelmeden güzel haber alacak mıyız?” Şimdi herkesin kulağı hem açıklamalarda hem de hayatın içinden gelecek iyi bir haberde…